شبی با زائران اربعین در خیمه عقیله بنی‌هاشم

حوالی غروبِ شب جمعه، هشتم مردادماه، به دعوت خادمان موکب عقیله بنی‌هاشم ملایر، راهی بوستان ولایت می‌شوم. نوای روح‌بخش اذان فضای موکب را پر کرده است. زائران خسته، یکی‌یکی از راه می‌رسند و برای اقامه نماز آماده می‌شوند. عطر خوش حرم حسینی را از همین حالا می‌توان از حضور این دلباختگان اباعبدالله(ع) استشمام کرد.

نماز جماعت آغاز می‌شود و صدای وحدت‌بخش «الله‌اکبر» مأمومین، فضا را پر می‌کند. تنها صف اول نماز کامل است؛ آن‌ها یا خادمان موکب‌اند یا خبرنگاران مدعو. نماز جماعت امشب چقدر به من آرامش داد. دست دادن با زائرانی که تا چند ساعت دیگر دستشان به ضریح سالار شهیدان خواهد رسید، لذت وصف‌ناشدنی دارد.

خم می‌شوم تا دستان پیرمرد زائری را که در کنارم نشسته و مشغول گفتن تعقیبات نماز است، ببوسم؛ اما اجازه نمی‌دهد. صورتش را می‌بوسم و با التماس دعا، بدرقه‌اش می‌کنم.

همه‌چیز طبق برنامه و منظم پیش می‌رود؛ از خوشامدگویی خادمان و مسئولان موکب به مهمانان گرفته تا توزیع فیش غذا و هدایت زائران به مضیف برای صرف شام. در فضایی بسیار مصفا، کنار حوض آب، میزها به‌طور مرتب چیده شده‌اند. زائران خسته از راه، بر سر میزها می‌نشینند و در چشم‌برهم‌زدنی، غذا با سرعت میان آنان توزیع می‌شود. شعار همه خادمان، «تکریم زائر» است.

در میان مسافران، با زائری هم‌صحبت شدم که همراه خانواده‌اش در حال بازگشت از کربلا بود. وقتی از حال‌وهوای کربلا پرسیدم، اشک در چشمانش حلقه زد و با حسرت، نفس عمیقی کشید. پیشانی‌اش را بوسیدم و با او خداحافظی کردم.

طبق برنامه‌ریزی خانه مطبوعات، همراه با دیگر خبرنگاران راهی چایخانه حضرت شدیم و حدود دو ساعت، با عشق و ارادت، به زائران حرم مولا چای و دمنوش تقدیم کردیم.

حضور فرماندار مردمی و مخلص ملایر که برای سرکشی و عرض خداقوت به خادمان به موکب آمده بود و بی‌ریا در چایخانه خدمت می‌کرد، تحسین مهمانان را برانگیخته بود.

نشست خبری مسئول موکب عقیله بنی‌هاشم با خبرنگاران ملایر، آخرین برنامه‌ای بود که افتخار حضور در آن را داشتم. پس از شنیدن گزارش مبسوط و شنیدنی علیرضا بتویی ــ که خود با چهره‌ای صمیمی و نورانی، از شهدای زنده کاروان عشق است ــ موکب را ترک کردیم و در مسیر، سلام و ارادت خود را به زائران عازم کربلای معلی ابلاغ کردیم.

ایا صبا ره رفتن به کوی دوست ندانم

تو می‌روی، به سلامت؛ سلام ما برسانی

با اینکه ساعتی از ترک موکب گذشته است، هنوز صدای پخش نوحه از بلندگوهای موکب در گوشم طنین انداز است..یاحق